Rozdział 2 część 4

Gomen'nasai! Bardzo was przepraszam! Dawno nie wrzucałam nowego rozdziału (a raczej jego fragmentu). To już ostatni fragment, tylko, że teraz jest pewien problem. Otóż nie mam zbytnio weny, by pisać dalej. A znając siebie, jeśli bym pisała tak bez pomysłu wyszłoby masła maślane, a niezbyt chcę byście czytali takie rzeczy. Tak, więc nie przedłużając. Zapraszam do czytania (i komentowania (tylko proszę o jakieś sensowne opinie)). 

        Od egzaminu minęło parę dni. Dziewczynka poszła na kolejne spotkanie strażników.

-Heja wszystkim! - wykrzyknęła od progu.

-Cześć!

-Jak było na egzaminie?

-Zdałaś? - wszystkich ciekawił przebieg sprawdzianu.

        Yuko opowiedziała wszystkim zebranym co działo się w Lesie Śmierci.

-Przepraszam wszystkich za spóźnienie. - pojawiła się w drzwiach Tsukasa. - Nie mogłam znaleźć mie.... Aaa!

-Co się stało? - wszystkich przeraził krzyk dziewczyny.

-Yuko. Co ty z sobą najlepszego zrobiłaś?

-Moja mama powiedziała to samo.

-To nie jest powód do radości. Dzisiaj nie możemy ćwiczyć. Zabieram was na zakupy.

-Ale po co? -zapytała Konata. - Jeśli mamy zostać strażnikami to musimy ćwiczyć.

-Jak to po co. Yuko zdała do akademii i nie może się tam tak pokazać.

        Tak więc wyszli razem do centrum wioski. Nim minęła godzina kupili dziewczynce jakieś ubrania.

-To zostaje nam tylko strój codzienny. Czy wie ktoś gdzie można go kupić?

-Jest jeden taki sklep...

-Świetnie. Prowadź.

        Kiedy doszli na miejsce nie mogli niczego znaleźć.

-Ile jest jeszcze tych ubrań? - z przebieralni rozległ się cichy głosik.

-Jeszcze trochę.

        Spędzili tam parę naście minut, nadal nic nie znajdując. W ten czas odezwała się sama zainteresowana.

-Czekajcie. Chyba coś znalazłam.

       Po tych słowach z przebieralni wyszła śliczna osóbka. Ubrana była w granatowa spódniczkę, takie same sandały oraz w białą bluzkę przewiązaną w pasie czerwona wstążką.

-I jak? - spytała się Yuko.

-Idealnie.

        Nim wyszli ze sklepu kupili jeszcze droga czerwona wstążkę i Tsukasa związała włosy yuko w kok.

-To dokąd teraz?

-Musimy się tu rozdzielić.

-Niestety czas treningu się skończył.

-Widzimy się za tydzień Yuko-hime.

-Pa pa.

      Wracając do domu dziewczynka postanowiła przejść się koło akademii. Nagle zauważyła coś co ją zainteresowało. Kiedy podeszła bliżej dostrzegła, że jest to osoba. Był to chłopiec z nastroszonymi, blond włosami i niebieskimi oczami. Na jego policzkach były po trzy wąsiki.

- Jak się nazywasz? -spytała nieśmiało. - Tez chodzisz do akademii?

-A co się to obchodzi? - odpowiedział jej blondyn. - Też będziesz mnie wytykać palcem jak reszta wioski?

-Nie. Po prostu chciałam znaleźć sobie kolegę. Niby znam paru ludzi z wioski, ale
w akademii mam tylko siostrę.

-Czyli nie będziesz mnie unikać jak ognia?

-Nie. Jestem Yuko Haruno. A ty?

-Naruto Uzumaki. Może, jeśli mamy się zakumplować, pójdziemy w takie jedno miejsce. Dają tam moją ulubiona potrawę.

-Zgoda.

        Szli razem ulicami wioski dopóki nie doszli do małego baru.

-Ichikura ramen. - przeczytała dziewczynka na jednym z lampionów, którymi ozdobiony był cały bar. - Ramen... Nigdy go nie jadłam. Dobry jest?

-Nigdy? - zdziwił się chłopiec. -To koniecznie musisz spróbować. To najlepsza potrawa na świecie.

-Skąd ta pewność. Ja, na przykład, bardzo lubię owoce w czekoladzie. Mogłabym jeść je w ilościach hurtowych.

-Ja mam identycznie z ramenem. Mam pomysł. Spróbujesz klasycznego ramenu i powiesz mi jak ci smakuje. Zgoda?

-No dobrze. Ale za to ty pójdziesz ze mną któregoś dnia na owoce w czekoladzie.

-Okej. Staruszku dwie miseczki ramenu. Jeden miso, drugi klasyczny.

-Już się robi.-odpowiedział mu starszy mężczyzna za ladą.

       Przesiedzieli w barze trochę czasu poznając się. Zapałali do siebie przyjaźnią. Yuko spodobał się sposób w jaki jej towarzysz opowiadał. Postanowili, ze od teraz będą się spotykać w czasie zajęć, jak i po nich. Wracając do domu Yuko uznała, że był to bardzo przyjemny dzień. Nie dość, ze dostała nowe, śliczne ubrania, to jeszcze poznała przyjaciela.

-Tak. Ten dzień nie mógł być lepszy.